Onze film en muziek top 10's van 2011

30 december 2011

Ook dit jaar weer een mooi overzicht van wat wij de mooiste films en muziek vonden van 2011 in een top 10. Alles overigens in willekeurige volgorde. We hebben een onderverdeling gemaakt waarbij Bjorn de films voor zijn rekening neemt en Garmt de muziek, maar dat had ook andersom kunnen zijn... :)

Kung Fu Panda 2 – De meeste 'deel 2' films belanden vaak snel in de 'opruimbak'. Enkel wanneer de film een waardig vervolg is, blijkt het een extensie te zijn van de eerste film. Kung Fu Panda 2 gaat op dezelfde voet verder als het eerste deel met de zelfde cast die de stemmen vertolkt, maar doet dit uiterst succesvol. Zeer vermakelijk!

X-Men: First Class – 2011 is het jaar van de superhelden. En hoewel het dieptepunt met Jonah Hex makkelijk te bepalen was, was het hoogtepunt nog een wisseling tussen Thor, Captain America en deze film. X-Men: First Class is waar het ooit begon voor deze reeks. En waar de cliches je om de oren zouden kunnen vliegen, gebeurt dat hier gelukkig niet.

Drive – Sterke film die gedragen wordt door misschien wel de hardst werkende acteur van 2011 Ryan Gosling. 'Drive' biedt alle componenten om een goede film te maken, cinematografie, camerawerk, acteerwerk van de bovenste plank en staat in mijn top 3 van beste films over 2011.

Warrior – Waar 'The Wrestler' en 'The Figher' hoge ogen scoorden in het voorgaande jaar, doet 'Warrior' dat nog eens dunnetjes over voor 2011. De familieband die de film draagt op de voorgrond, met een zeer goede vechtfilm op de achtergrond. Nolte speelt misschien wel zijn meest realistische rol. Tel het acteerwerk van de relatieve nieuwkomer Tom Hardy erbij op en dit is een film die ik bijna in één adem heb uitgekeken. Net als 'Drive' absolute top 3.

Crazy Stupid Love – Wederom Ryan Gosling die hier de film weet te dragen, van Steve Carell ben ik namelijk niet zo snel onder de indruk, wetende dat het ook zijn wijze van acteren is, hij verrast nooit. Rom-Com's zijn mijn ding nooit echt, tenzij ze wat special weten te bieden. 'Crazy Stupid Love' deed dat voor mij in het afgelopen jaar.

Super 8 – Een film die voor mij twee kanten heeft, maar uiteindelijk laat ik mij toch leiden door de eerste anderhalf uur en niet de laatste 30 minuten. J.J. Abrams had misschien zijn keuzes beter kunnen maken, maar desalniettemin een film die je meesleurt, om daarna wat moeilijker af te sluiten.

Friends with Benefits – Ik weet dat ik hierboven heb geschreven dat Rom-Com's niet mijn ding zijn en toch komen er twee voor in deze lijst. Tja... het concept van deze film deed mij net wat meer dan 'Horrible Bosses' (hoewel ik Jennifer Aniston echt waanzinnig vond) en The Hangover 2. De stijl van de film is gelukkig niet heel traditioneel op het einde na, wat juist door parodie wordt goed gemaakt.

Source Code – Jake Gyllenhaal greep mijn aandacht in Donnie Darko en stelt wat mij betreft niet zo snel teleur. 'Source Code' laat weer eens zien hoe goed film kan zijn als het verhaal sterk in elkaar zit. Zelfs wanneer je het idee hebt, dat je weet hoe de film gaat aflopen, wordt je alsnog op het verkeerde been gezet. Een 'Sci-Fi' film van de bovenste plank

The Adjustment Bureau – Een film die je laat nadenken over wat 'Big Brother' zou kunnen doen, met een nieuwe twist. Een weliswaar wat ouder concept in een nieuw jasje, maar met duidelijk ook een andere insteek. Matt Damon laat zijn veelzijdigheid ook weer zien in deze film.

Rango – Toen ik de regisseur zag en de combinatie met Johnny Depp, kwam er een vooroordeel dat het wederom een soort 'Pirates' zou worden. Gelukkig is die combinatie zo uitgemolken dat Rango waarschijnlijk precies is geworden, zoals het moest zijn. Depp is de bepalende factor in deze, en die levert precies wat je van hem mag ver- wachten.

Missen we dan misschien bepalende films in dit lijstje... ongetwijfeld, want helaas zie ik niet alles wat er in de bioscopen draait of op Blu-Ray uitkomt. Een paar grote blockbusters hebben voor mij in ieder geval niet geleverd wat ik had verwacht, waaronder de laatste 'Transformers' film en 'Rise of the Planet of the Apes'. En een aantal films, waaronder het laatste deel van Harry Potter zijn zo vanzelfsprekend dat ik ze maar niet in deze lijst heb opgenomen. Op mijn to-do lijst van films staan in ieder geval nog: Moneyball (Brad Pitt), Shame, The Tree of Life (Terence Malick), 50/50 (Seth Rogen), The Girl with the Dragon Tat- too (David Fincher).

Muziek

Kurt Vile – Smoke Rings for my Halo – Het is zeldzaam als een artiest vanuit het niets opkruipt naar mijn top 10 van favoriete artiesten, maar Kurt Vile is het met dit album (en de vorige) gelukt. Met melodietjes die in je hoofd blijven hangen en een verveelde stem a la Jay Mascis, weet Kurt Vile een uniek geluid neer te zetten dat ronduit verslavend werkt. Hoewel de teksten vaak gaan over indolentie en de presentatie heel vrijblijvend lijkt, is de uitwerking heel intens. Bijzonder.

Bill Callahan – Apocalypse – Ik volg Bill Callahan al sinds hij lo-fi platen maakte als Smog. Hij durfde toen niet direct met het publiek contact te maken, dus zag je vooral zijn rug tijdens optredens. Dat is nu wel anders, zoals een optreden in de Amsterdamse Duif duidelijk maakte. Zonder meer een van de mooiste optredens van het jaar. Op dit album is de grandeur van het vorige album er iets af, maar door de instrumentatie tot het mini- mum te brengen, is de boodschap des te helderder.

PJ Harvey – Let England Shake – Ook PJ Harvey volg ik al sinds het begin en haar al- bums zijn niet altijd even constant van kwaliteit. 'Stories from the City, Stories from the Sea' uit 2000 was lange tijd favoriet, maar met 'Let England Shake' heeft ze zichzelf overtroffen. Haar beste album wat mij betreft van de laatste 10 jaar dus. De melodieen en de manier waarop ze de soms behoorlijk schokkende teksten zingt, komen perfect samen tot een zeer helder beeld over Engeland en zijn (oorlogs-)verleden. Onmisbaar album.

Spinvis – Tot Ziens, Justine Keller – Erik de Jong overtreft zichzelf met dit nieuwe album. De liedjes weten je steeds te raken en de teksten vervreemden nog zoals vanouds. Hoe- wel er weer geen nummer op staat dat de kwaliteit van Bagagedrager haalt (wat mij be- treft zijn mooiste nummer), is het gemiddelde niveau nog steeds schrikbarend hoog en vooral heel constant. De arrangementen zijn veel completer dan op eerdere albums en komen zo een beetje los van het hoge 'zolderkamergehalte'. Kan me voorstellen dat er ook mensen zijn die het allemaal niks vinden (knullig zelfs), maar ik smul ervan!

Kate Bush – 50 Words of Snow – Kate Bush is niet erg productief het laatste decennium. Er kwamen slechts 2 platen uit (het 'reissue'-album Director's Cut niet meegerekend): Aerial en 50 Words of Snow. Maar wat een albums! Speelde ze op Aerial nog met veel thema's over de natuur, nu zit ze zelf in de natuur en bedrijft zelfs de liefde met een sneeuwman. De instrumentatie is minimaal en ook de variaties binnen een nummer, maar wat een pure schoonheid! Dit is muziek om compleet in op te gaan. Jammer van het duet met Elton John, dat absoluut het minste nummer oplevert. Zeker downloaden in 24bit/96kHz bij HDTracks.com!

Lykki Li – Wounded Rhymes – Wat een onzettend stoere plaat is dit! Een prachtstem in een ruige, maar passende productie die vooral zingt over de liefde, maar nooit op een te sentimentele manier. De liedjes blijven echt in je hoofd hangen en zorgen voor een con- stant herhaalde druk op de play knop. De nadruk ligt hier op de rock met de heavy rit- mes, maar er zit ook een heel bluesy/R&B sfeertje in de muziek verscholen, die soms zelfs ouderwets 50's over kan komen.

Elbow – Build a Rocket Boys! – Hoewel Elbow pas bij The Seldom Seen Kid echt be- kendheid kreeg, bestaan ze al 20 jaar. Dit werd passend gevierd in de Heineken Music Hall met een door duizenden mensen gezongen 'Lang zal ze leven'. Een prachtig con- cert met de grote knuffelbeer van de alternatieve muziek: Guy Garvey. Dit laatste album is wat ingetogener dan de eerdere albums, waardoor deze ook wat intiemer werkt dan normaal. Dat heeft ook met de inhoud te maken, die hier veel handelt om ietwat melancholische gedach- ten over vroeger.

Brian Eno – Drums between the Bells – Van Brian Eno kun je echt zo'n beetje alles ver- wachten: rustig voortkabbelende ambient, hoekige pop, moderne techno... Op Drums Between the Bells komt het zo'n beetje allemaal voorbij. Het album bestaat uit gedichten van Rick Holland, die voorgedragen worden door verschillende artiesten met ondersteuning van de muziek van Eno. Dit lijkt saaier dan het is! Wat mij betreft is dit toch weer een behoorlijk geslaagd 2e album op het beroemde UK Warp label en wat betreft productie ook een avontuurlijke 'soundscape'.

Eraldo Bernocchi, Harold Budd, Robin Guthrie - Winter Garden – Ik ben een bewonde- raar van alle drie de muzikanten. Eraldo Bernocchi om zijn experimenteerdrift en duis- tere kanten, Robin Guthrie vanwege zijn briljante werk in Cocteau Twins en daarbuiten en Harold Budd om zijn unieke kijk op ambient pianospel. Eerdere samenwerkingen tussen Budd en Guthrie resulteerden in mooie albums, maar misten altijd een bepaalde spanning. Met Bernocchi erbij komen spanning en schoonheid echter op prachtige wijze samen. Productie is om door een ringetje te halen, dus dompel je onder in een bad van geluid.

The Pains of Being Pure at Heart – Belong – Het 'shoegaze' genre, beroemd gemaakt door bands als My Bloody Valentine, Ride, Lush, Pale Saints etc. kwam in 2010/2011 een klein beetje terug met bands als The Pains of Being Pure at Heart. Hun sound kreeg door de productie van Alan Moulder een flinke update ten opzichte van vorige albums, wat hun songs beter laat uitkomen dan eerder. De melodieen blijven erg in je hoofd zitten en overleven de repeat-knop zonder problemen. Lekkere 'feel-good' plaat.

Platen die de top 10 niet haalden, maar die ik toch zou willen noemen: